توجه :
ذکر اين مطلب دلیل بر تایید آن توسط سایت نمی باشد .فقط جهت گردآوری مطالب است .
از آن جمعی كه در تاريخ 14 مه 1948 بيانيهی استقلال اسراييل را امضا كردند، امروز
تنها دو تن زنده ماندهاند: «ماير ويلنر» كمونيست و «زراخ وارهافتيگ» مذهبی-
ناسيوناليست. در آن زمان ويلنر عضو دفتر سياسی حزب كمونيست فلسطين بود.
ويلنر در اكتبر 1918 در خانوادهای يهودی در ويلنا (لهستان) متولد شد. نام اصلی او
« برل كوونر» است. كوونر در زمانی كه به عنوان كمونيست در فلسطين مبارزهی مخفی
میكرد، نام «ويلنر» را -كه اقتباسی از نام شهر زادگاهاش است- برای خود
برگزيد.
برل كوونر در نوجوانی به سازمان چپ صهيونيست «هاشومر هازاير» (پاسدار جوان) در
ويلنا پيوست. در سال 1936 اما از آن جريان جدا شد، چرا كه فكر میكرد سازمان از
كنار مشكلات يهوديان محتاج و تحت فشار بیتفاوت میگذرد. وقتی برل از سازمان
درخواست كرد كه از يكی از دوستاناش (هيرش گيلك، كه بعدا شاعری مشهور شد) در
مقابل «كارفرمای استثمارگرش» حمايت به عمل آورد، سازمان درخواست او را رد كرد و
اينگونه مسايل را خارج از حوزهی فعاليت خود دانست. برل كم كم به اين نتيجه رسيد
كه بين صهيونيسم و سوسياليسم تضادی پايهای وجود دارد و پس از دو سال مطالعه و
تحقيق مستمر، به كمونيسم روی آورد.
در سال 1938 برل برای ادامهی تحصيلاتاش لهستان را ترك گفت. به دليل عدم آشنايی
با زبان انگليسی، برل نمیتوانست به آمريكا برود و از آنجا كه در لهستان در
مدرسهی يهوديان زبان عبری را آموخته بود، فلسطين مكان مناسبی برای ادامهی تحصيل
او بود. او در دانشگاه عبری اورشليم تحصيلات خود را در رشتههای فلسفه و تاريخ
آغاز كرد و قصد داشت پس از پايان تحصيل به لهستان برگردد. شروع جنگ جهانی دوم
اما، زندهگی او را در مسير ديگری انداخت. كوونر، كه اكنون خود را ويلنر
میناميد، به حزب كمونيست فلسطين پيوست و پس از مدتی كوتاه در كادر رهبری حزب قرار
گرفت.
در سال 1947 كه تاسيس اسراييل در پيش بود، حزب كمونيست نيز طرح سازمان ملل را مبنی
بر تقسيم فلسطين پذيرفت. ويلنر در اينباره میگويد: «نخست ما خواهان تشكيل يك
كشور دو مليتی يهودی-عرب بوديم. اما وقتی فهميديم كه اين ممكن نيست، موافق
راهحل تقسيم فلسطين به دو كشور شديم: كشوری برای يهوديان و كشوری برای عربها» .
از آنجا كه حزب كمونيست در شورای پارلمان حضور داشت، از حق امضای بيانيهی
استقلال اسراييل برخوردار بود. رهبری حزب، ويلنر را به عنوان نمايندهی خود
برگزيد.
ويلنر تا به امروز نيز امضای بيانيهی استقلال اسراييل را اقدامی صهيونيستی
نمیداند: «تاسيس يك كشور يهودی و يك كشور عرب برای ما به معنای رهايی يهوديان و
عربهای فلسطين از يوغ سلطهی بريتانيای كبير بود. ما میخواستيم از اين طريق
استقلال و آزادی اين دو ملت را تامين كنيم».
ويلنر در كشوری كه خود از موسسين آن بود، همواره در اپوزيسيون ماند و به همين علت
به يكی از غيرمحبوبترين شخصيتها در اسراييل تبديل شد. دلايل ديگر عدم محبوبيت
ويلنر در بين اسراييليان، يكی طرفداری حزب كمونيست -كه پس از مدتی ويلنر به مقام
دبير اول آن رسيد- از سياستهای شوروی سابق است و ديگر آنكه بخش اعظم
رایدهندهگان اين حزب را عربهای اسراييلی تشكيل میدهند. ويلنر از عدم محبوبيت
خود ناراحت نيست و به اعتقادش روندهای تاريخی بر خط و مشی حزب كمونيست اسراييل صحه
گذاشته است. او اما در مقابل اتهام ضد اسراييلی بودن، به شدت واكنش نشان
میدهد. در سال 1945، خلاف مواضع شوروی و ساير جريانهای كمونيستی، حزب كمونيست
فلسطين بر اين اعتقاد بود كه يهوديان فلسطين تبديل به يك خلق مستقل شدهاند و فقط
اقليتی در ميان عربها نيستند: «ما همواره بر همكاری همهی نيروهای مترقی در
اسراييل تاكيد داشتهايم» . در «جبههی دمكراتيك برای آزادی و برابري» ، كه از
سوی حزب كمونيست شكل گرفته بود، حتا از عضويت و همكاری صهيونيستها نيز استقبال
میشد. علاوه بر اين، اين حزب اسراييلی كه از آغاز حق موجوديت اسراييل را به
رسميت میشناخت، توانست با فعاليتهای اجتماعی خود و دفاع قاطعانه از حقوق
فلسطينیها بسياری از شهروندان عرب را به عضويت خود دربياورد. ويلنر میگويد:
«از اين رو ما تنها جريانی هستيم كه منافع واقعی اسراييل را نمايندهگی كردهايم.
اين را امروز حتا مخالفين ديروز ما اقرار میكنند» .
خلاصه و ترجمه : آزاده سپهری
(\"Hammer, Sichel, Davidstern\" , Jüdische Allgemeine Wochenzeitung, Nr. 9,
1998)
