برنامه آينده
به دلیل رعایت اصول بهداشتی و پیشگیری از آسیب های احتمالی
جلسات هفتگی تا اطلاع ثانوی
برگزار نمی گردد!
رهپويان



شنبه 1 آذر 1399 نسخه چاپی
متن سخنرانی - افتتاح - قسمت اول - شب بیست‌ویکم ماه رمضان99


یا انیس
متن سخنرانی
سید محمد انجوی نژاد
موضوع: افتتاح – قسمت اول
شب بیست و یکم ماه مبارک رمضان – 1399
تاریخ: 99/02/26


عناوین اصلی سخنرانی:
» مهمترین درسی که بیماری کرونا برای بشریت داشت
» داستان نمرود دوباره تکرار شد
» رواج خودتحقیری در ایران
» طی شیوع بیماری کرونا، ایران رتبه یک ایثار در جهان شناخته شد
» تکلیف ارگان‌هایی که در بحران کرونا سود کرده‌اند چیست؟
» خداوند محال است هیچ چیز را جدی بگیرد؛ مگر شرک
» اگر کسی گمان می‌کند، خدا جوابش را نمی‌دهد چون گناهکار است؛ خدا شناسی‌اش به شدت مشکل دارد
» خدایت کیست؟
» شرط متوسل شدن به رحمت خدا
» عذاب خدا را جدی بگیریم
» تمام هم و غم‌هایی که خداوند از شما در زندگی برطرف کرده است را بشمارید
» اگر خدا ستار نبود، چه فاجعه‌ای اتفاق می‌افتاد
» صفح یعنی گناه دیگری را نادیده گرفتن
» از خدا چه بخواهیم؟



» مهمترین درسی که بیماری کرونا برای بشریت داشت
در این ایام (ایام شیوع ویروس کرونا) مباحث زیادی مطرح شد که نقش دین چیست؟ خدا چه نقشی در نزول و دفع و رفع بلاها دارد؟ و مباحثی که راجع به تئوری‌ها و نظریه‌های توطئه مطرح شده بود. در فضای مجازی نیز همه مشغول لایو و جمع فالورهای بیشتر و ابراز وجود بودند. اطلاعات بسیار زیاد و بسیار سطحی در این ایام در حوزه علم و دین مطرح شد؛ اما این ویروس کرونا درس‌هایی در حوزه‌های اجتماعی و اقتصادی و مذهبی و تکنولوژی و... برای جامعه ما داشت که بررسی این موضوع در زمان شب‌های قدر را مناسب نمی‌بینم. شاید حدود پنجاه‌شصت نکته مهم می‌توان از آن بیان کرد اما آنچه که با شب‌های قدر تناسب بیشتری دارد این بود که حقیقتا متوجه شدیم، ادعایی که انسان‌ها داشتند مبنی بر اینکه «آدم‌ها آنقدر قوی شده اند که برای مدیریت کره زمین دیگر نیازی به خدا ندارد» چقدر ذلیل و کوچک بوده است.

اگر ما بخواهیم با داده‌های علمی حجم این ویروس را معرفی کنیم، باید بگوییم که اگر این ویروس به اندازه یک توپ پینگ پونگ در جهان پخش شود، قادر خواهد بود یک میلیارد نفر را بیمار کند. یعنی با حجمی به اندازه هشت عدد توپ پینگ پونگ، می تواند کل کره زمین را آلوده کند.

با نگاهی که انسان‌ها داشتند مبنی‌ بر اینکه زور خدا دیگر به ما نمی‌رسد و امروزه خود انسان‌ها می‌توانند جامعه خود را مدیریت کنند، خدا به وسیله کرونا گوش انسان‌ها را پیچاند و همه عالم را سر عقل آورد و ارتباطات انسان‌ها در همه ادیان دوباره با خدا زیاد شد، تا قبل از آن کم‌کم داشتند مطرح می‌کردند که زور خدا دیگر به انسان‌ها نمی‌رسد!

در یکی از مباحث سال گذشته اشاره کردم به فیلم سینمایی Mother که نقش خدا را بیان می‌کرد و نشان می‌داد که آینده خلقت در اختیار عقل و هوش مصنوعی است؛ امروزه اگر با نگاه پسا کرونا آن فیلم را ببینید، خنده‌تان می‌گیرد! زور انسان‌ها به این توپ پینگ پونگ نرسیده است اما ادعا می‌کند که خدا دیگر نمی‌تواند کره زمین را مدیریت کند.

» داستان نمرود دوباره تکرار شد
هر سال ما در شب نوزدهم ماه رمضان کمی خاضع‌تر در خانه خدا زانو زدیم. هرچه خدا گفت که من ارحم ‌الرّاحمین هستم و شما را دوست دارم و از مادر به شما مهربان‌تر هستم، دید انسان‌های نمک به حرام بیشتر فاصله گرفته‌اند. طاعون یا زلزله هفت ریشتری نیست، نیمی از کره زمین هم نمرده اند و جنگ اول و دوم جهانی هم نیست که پنجاه‌شصت‌میلیون نفر کشته شده باشند و مثلا قریب به هفتاد درصد اروپا و آسیا نابود شده باشد؛ کل تلفاتی که تا کنون داده است به‌اندازه یک جنگ نبوده! اما این بیماری به‌گونه‌ای است که برای ما دقیقا یادآور دوران نمرود است؛ آنجا که در قرآن کریم می‌فرماید، نمرودیان رسماً اعلام کردند که چه کسی در این خلقت از ما برتر است؟ کدام امت از ما قوی‌تر است؟ خدا به جای اینکه سیل یا زلزله یا طوفان نوح نازل کند، یک عدد پشه فرستاد که نمرود آن پشه را هم زد و از ناحیه پا معلول شد و با هفتاد درصد جانبازی به بینی نمرود پناه برد. یک ماه در بینی نمرود بالا و پایین می‌رفت که همه ببینند آن نمرود که اسمش را به زبان می‌آوردند، همین است؟

در دعای ابوحمزه ثمالی، قسمتی که علما و بزرگان بسیار بر آن تاکید می کردند و در احوالات میرزاجوادآقا‌ ملکی‌تبریزی داریم که یک شب از شب‌های قدر را تا صبح فقط همین یک فراز از دعا را می‌خواند «ما أنا یا سیدی و ما خطری» من کیستم در برابر تو؟ هیچ نیستم! این بیماری باید ما را کمی به سمت مفهوم همین فراز جلو ببرد. خدا می‌گوید: گویا خیلی جو شما را گرفته است، یک کره زمین هستید که در کل خلقت من ملائکه باید یک هفته اسمتان را جست‌و‌جو کنند تا متوجه شوند در کجا قرار دارید. شما ادعای نمرود را داشتید، زمانی که حضرت ابراهیم نزد او آمد و نمرود گفت: من خدایی هستم که می‌میرانم و زنده می‌کنم. شما امروزه همان «أنا رَبُّکُم الاعلا» فرعون را تکرار می‌کنید؟

» رواج خودتحقیری در ایران
درس دوم این ویروس برای ایران ما بود. من خواهش می‌کنم این نکته را که همه می‌دانید، دوباره بشنوید و این ‌بار فکری برای آن بکنید! بیست‌سی سال است که دشمن از داخل و بیرون با انواع و اقسام ابزارها، چه از طریق رسانه‌های رسمی خودمان مثل صداوسیما و چه از طریق فضای مجازی، خود تحقیری را به ما القا می‌کند! جوک می‌سازند، سریال می‌سازند، ساختمان پزشکان را ساختند که مسابقه تحقیر و خباثت و مسابقه پستی بود، همچنین سایر فیلم‌ها و سریال‌ها و...! با کوچک‌ترین اتفاقی به سرمان می‌زدند که شما از تمام کشورهای جهان عقب‌مانده‌تر هستید!

گفته شد که مبحث درس‌های کرونا مناسب شب‌های قدر نیست اما چون نمی‌دانم بعد از شب‌های قدر باز هم می‌توانیم یکدیگر را ببینیم یا نه! چون من اصلا اهل لایو و... نیستم و برای نبودنم در این فضا استدلال دارم که چرا نباید سراغ این فضا برویم. آنچه که باید امروزه به آن فکر کنیم همین آماری است که خدمت‌تان عرض می‌کنم. جهت یک کار تحقیقاتی از چند منبع موثق نتایج آمار گیری‌های چند سال پیش را گرفتیم؛ پنج سال پیش از حدود یک‌میلیون نفر در ایران نظرسنجی بر اساس مبانی روانشناسی و با یک روش بسیار پیشرفته، صد سوال را از تمام گروه های اجتماعی پرسیده بودند. به عنوان نمونه:

سوال شماره23: آیا شما به مردم در امانت خیانت می‌کنید؟
بله-همیشه            بله-گاهی            خیر-اما گاهی پیش می‌آید         خیر-اصلا
هشتادوپنج درصد از پاسخ‌ها مربوط به گزینه سوم و چهارم بود.

سوال شماره78: آیا مردم ایران خیانت می‌کنند؟
بله-همیشه         بله-گاهی            خیر-اما گاهی پیش می‌آید         خیر-اصلا
هفتادوپنج درصد از پاسخ‌ها مربوط به گزینه یک و دو بود.
خود مردم ما خیانت نمی‌کنند اما فکر می‌کنند که خیانت می‌کنند. از میان شما یک‌میلیون نفری که هشتادوپنج درصدتان می‌گویید خیانت نمی‌کنید، چرا گمان می‌کنید که هفتادوپنج درصد ایرانی‌ها خیانت می‌کنند؟ خودتان هستید! این اختلاف نظر را فضای مجازی به ما القا می‌کند. حضرت آقا خامنه ای هم یک‌بار فرمودند اما ما هم باور نکردیم؛ فرمودند: وضع خوبی نیست اما این سیاهی مشکوک است! البته درخصوص وضع اقتصادی نظری ندارم.

سوال شماره42: آیا مشروبات الکلی مصرف می‌کنید؟
بله            گاهی           اصلا
هشتادودو درصد از مخاطبین گزینه 3 را انتخاب کرده‌اند.

سوال شماره91: آیا مردم ایران مشروبات الکلی مصرف می‌کنند؟
بله         گاهی           اصلا
هفتاد درصد گزینه 1 را انتخاب کرده‌اند.

این اختلاف آمار مشکل دارد. خود تحقیری باعث این اتفاقات می‌شود. اخیراً نظرسنجی دیگری در کانال‌های مختلف منتشر شد، سوال کردند:
نظر شما درخصوص کیت‌های تشخیصی که در ایران ساخته شد، چیست؟
1.    قبول ندارید که ما این کیت‌های تشخیصی را ساخته‌ایم
2.    زمانی که به آلمان فرستاده شد، پذیرفتید
هفتاد درصد گزینه 2 را انتخاب کردند. زمانی که آلمان تایید کرد که ما کیت تشخیصی ساخته‌ایم، مردم ما هم پذیرفتند. این اتفاق ماحصل خود تحقیری است.

» طی شیوع بیماری کرونا، ایران رتبه یک ایثار در جهان شناخته شد
یک‌دفعه چشمان ما باز شد، ما که گمان می‌کردیم عقب هستیم و در سریال ساختمان پزشکان مسابقه پستی می‌گذاشتیم، در جهان از نظر کارهای جهادی و داوطلبانه در مسئله مبارزه با ویروس کرونا رتبه یک هستیم. ما که می‌گفتیم سیستم سرمایه‌داری بسیار عالی است، در این ماجرا متوجه شدیم که کشورهایی که سیستم سرمایه‌داری ندارند، وضع بهتری دارند. چرا کره شمالی آماری از مبتلایان به کرونا ندارد؟ چون سیستم خصوصی‌سازی ندارد، همه چیز به دست دولت است. من خوب یا بد بودن این موضوع را بررسی نمی‌کنم؛ مقصود من این است که زمانی که سیستم به دست دولت باشد و بیمارستان‌ها را به بخش خصوصی واگذار نکرده باشد، در زمان بحران دستش باز است وگرنه بخش خصوصی حاضر نیست ضرر کند!

یک عده دچار خود تحقیری شده‌اند و عده‌ای هم از آن طرف بوم افتاده اند و دم از نژاد آریایی می‌زنند. ما هم همانند همه مردم عادی هستیم، هم محاسن داریم و هم معایب! نه نژاد برتر هستیم و نه نژاد پست‌تر. ما نه بی‌فرهنگ‌تر هستیم و نه بافرهنگ‌تر؛ بلکه هم بی‌فرهنگ داریم و هم بافرهنگ! جامعه‌مان را بشناسیم، ما هم همانند دیگران هستیم.

» تکلیف ارگان‌هایی که در بحران کرونا سود کرده‌اند چیست؟
نقش مساجد، بسیجی‌ها، داوطلبان مردمی، وزارت بهداشت و... در قبال کرونا ویروس مشخص است، همه دارند کار می‌کنند و زحمت می‌کشند. در این میان عده‌ای با وجود اینکه هیچ کاری نمی‌کنند، اما بسیار سود می‌کنند؛ یکی از این ارگان‌ها بیمه است! یکی از شرکت‌های بیمه خودرو در آمریکا پانزده درصد از پول مردم را بازگرداند و اعلام کرد: چون آمار تصادفات در این مدت پایین آمده و من بیست درصد بیش از گذشته سود کرده‌ام. پنج درصد را برای خود نگه می‌داریم، پانزده درصد را به شما بازمی‌گردانیم.

این یک مثال بود، یک کارشناس متخصص این موضوع را پیگیری کند که چه افراد یا ارگان‌هایی از بحران کرونا سودهای عجیب کرده‌اند و نقش آن‌ها در کنترل این بحران چه بوده است؟ مثلا می‌توانستند یک بیمارستان بسازند یا شرکت بیمه فلان استان به دلیل کاهش تصادفات راهنمایی و رانندگی، سود حاصله را به راننده‌های اتوبوس و مینی‌بوس‌هایی که بیکار شده‌اند، اختصاص دهد. افرادی که در بحران کرونا سود می‌برند؛ مثلا لوازم پزشکی می‌فروشند، لوازم پزشکی صادر می‌کنند، شرکت‌های بیمه‌ای که سود کردند و... باید به میدان بیایند. یک قوه ناظره قوی مشخص کند که چه افراد یا ارگان‌هایی سود کرده‌اند. شما که نباید از بیماری مردم سود کنید، درحالیکه همه دارند ضرر می‌کنند! شما هم بیایید و سهم‌تان را بدهید. مجلس قبل که مشخص نیست دارند چکار می‌کنند؛ دور جدید مجلس شورای اسلامی که می‌خواهد افتتاح شود، به صورت یک طرح دربیاورند که این افراد در بحران کرونا سود کرده‌اند و مقدار سودشان ‌آنقدر بوده است، داوطلب بشوند و یا قانون گذاشته شود که بخشی از این سود به بدنه جامعه ای که ضرر کرده اند برسد.

همه سرگرم هستند که آمار کرونا چقدر بالا یا پایین آمده است، اگرچه می‌دانیم در این بحران کرونا عده‌ای به فلاکت افتاده‌اند که حتی نان برای خوردن ندارند. دادن بسته‌های مواد غذایی خوب است؛ اما یک فکر اساسی باید بشود. برخی در این بحران سود کلان کرده‌اند. من آمار آن شرکتی که سود کرده بود را به دلار دارم، سود بسیار بالایی بود. اگر چنین سودی باشد، ما می‌توانیم چندین هزار نفر را شاغل کنیم. زمانی که زلزله اتفاق می‌افتد، عده‌ای ضرر می‌کنند؛ اما کسانی که  مصالح ساختمانی می‌فروشند یا شرکت‌های مهندسی سود می‌کنند. در یک نظام عادلانه ما باید بتوانیم چنین افرادی را شناسایی کنیم که بحران برای آن‌ها منبع سودآوری نشود.

» خداوند محال است هیچ چیز را جدی بگیرد؛ مگر شرک
وارد اصل بحث می‌شویم. بحث ما افتتاح است. می‌خواهیم بدانیم خداوند تبارک و تعالی چه زمانی برای ما گشایش ایجاد می‌کند؟ ما از ابتدای سال ۹۸ در حال امتحان پس دادن بودیم تا رسیدیم به کنکور! در دعای افتتاح آمده «الحمدُ لِله الذی لا مُضادَ لَهُ فی مُلکه» خدایی که در مدیریت زمین و جهان رقیب ندارد و اگر تو بخواهی رقیب تراشی کنی، خدا تو را گیر خواهد انداخت.

بت‌پرستان هم خدا را قبول داشتند؛ لذا در قرآن کریم اگرچه کافران را هم نام برده است اما بیشترین فریاد بر سر مشرکان زده شده است. بنده همانند بت‌پرستان قریش لات و عِزی را قبول ندارم اما صدها مورد دیگر بُت ما شده‌اند. زمانی که در مدیریت جهان به بُت‌ها اعتماد کردیم، این اتفاقات رخ می‌دهد. خداوند محال است هیچ چیز را جدی بگیرد؛ مگر شرک! اگر شرک وجود داشته باشد، صفت غیور خدا جلوه می‌کند و تو را گیر می‌اندازد. چرا ما آنقدر زیبا نماز خواندیم اما اوضاع بدتر شد؟ نماز برای چیست؟ نماز برای رسیدن به توحید است؛ اما نماز تو حاشیه‌ای دارد که تماماً شرک است. علم، تکنولوژی، انسان‌ها و... رقیب خداوند شده‌اند. بسیاری از ما تنها به دلیل محبت یک انسان، خدا را می‌فروشیم. محبت یک دختر و یا پسر شصت‌کیلویی، محبت یک بچه چهل‌وپنج‌کیلویی و یا محبت یک دوست!

روابط اجتماعی و انسانی عالی است به شرطی که به دلیل نظر او، خدا را نادیده نگیریم. در این شب‌ها دائماً سوال می‌شود که چه ذکری بگوییم؟ چه نمازی بخوانیم؟ و... جواب همه این سوال‌ها این است که ذکر زمانی جواب می‌دهد که تو شرک نداشته باشی! این بسیار مهم است. لذا در دعای افتتاح معصوم خداوند را بسیار دقیق معرفی می کند. اولاً معرفی می‌کند که این خدا، خدای مشرکان نیست. به قول مولوی، یک عمر «یا الله» می‌گفت درحالی‌که شیطان به او لبیک می‌گفت. خدای مشرکان، شیطان است. خدایا شاید ما متوجه نمی‌شویم، اگر مشرک هستیم، امشب به لطف و کرمت شرک را از کل کره زمین خالی کن.

» اگر کسی گمان می‌کند، خدا جوابش را نمی‌دهد چون گناهکار است؛ خدا شناسی‌اش به شدت مشکل دارد
اگر بنده امشب از مبحث رحمت خدا شروع کنم، شاید فریب بخورم. باید از جایی شروع کنم که درد از آنجا برخاسته است. مهم‌ترین دلیل اینکه من دائماً «یا الله» می‌گویم و خداوند نه تنها نگاه نمی‌کند بلکه همکاری نمی‌کند و ضد آنچه را که خواسته‌ام به من می‌دهد، شرک است. هر کس در هر کجا این جهان، روزی فکر کرد خداوند جواب او را نمی‌دهد چون گناه کرده است، خداشناسی‌اش به شدت مشکل دارد. اتفاقاً خداوند جواب گناهکاران را خیلی بیشتر می‌دهد؛ حداقل شش یا هفت روایت مستند در این مورد داریم. خداوند جواب مشرکان را نمی‌دهد. خداوند به کسانی که «یا مَن اِسمُهُ دَواء وَ ذِکرُهُ شِفا» را فراموش می‌کنند، جواب نمی‌دهد و به کسانی که توحید را زیر سوال می برند، جواب نمی‌دهد. ما باید یک خدا داشته باشیم.

 اِی یک دله‌ صد دله، دل یک‌دله کن      وآنگه دل خود به جانب ما یله کن

» خدایت کیست؟
اصلاً گناهان من و شما برای خداوند مهم نیست. فقط مشرک نباش! حضرت آقا خامنه ای می‌فرمایند: اگر قرار است جامعه‌ای اصلاح شود، باید جامعه توحیدی باشد. حتی جامعه‌ای که صد در صد «یا الله» گوست و کاملاً فراری از گناهان ظاهری است، می‌تواند موحد نباشد. می‌تواند در عربستان ‌سعودی حافظ کل قرآن باشد و حتی یک بار هم به نامحرم نگاه نکرده باشد و همیشه با پوشیه و چادر حجاب کامل را رعایت کرده باشد اما خدایش آمریکا باشد! از آمریکا بیش از خدا بترسد! یا پول و نفت و... خدای او باشد. اینکه خدایش کیست، بسیار مهم است.

شرک باید از وجود ما خارج شود و کرونا به ما در این باره کمک کرد. ممکن است برخی چندان مسائل بهداشتی را رعایت نکنند اما عده ای به شدت رعایت می‌کنند و زندگی‌شان قفل شده است. پزشکی که در بخش کرونا بود، با بغض در گلو و چشمان پر از اشک تعریف می‌کرد که پدرم سه ماه پیش فوت کرده است و من هنوز نتوانسته‌ام مادرم را در آغوش بگیرم و او را دلداری دهم.

در ابتدا ما باید بتوانیم شرک را از وجودمان خارج کنیم. روایت است که در آخرالزمان شرک به‌قدری مخفی است که گویی پرنده‌ای بر فراز آسمان بخواهد بر روی زمین و در شب، مورچه‌ای بر یک سنگ سیاه را تشخیص دهد! تشخیص این مورچه همانند تشخیص شرک است در میان خداپرستی مؤمنان.

اگر ما مشرک نبودیم، مملکت‌مان در اوج بود. هر کاری در مملکت در اختیار موحدین و قاسم سلیمانی‌ها بود، در جهان اسوه شدند، مایه رشک و حسد شدند و در جهان دیده شدند. اگر در هر قسمت از مملکت یک قاسم سلیمانی داشتیم، در جهان یک الگوی دست‌ناپذیر محسوب می‌شدند و هر قسمت از مملکت که به دستان مشرکین سپرده شد، ضربه خوردیم! با تغییر اعضاء مجلس و رئیس جمهور هم وضعیت تغییری نکرد!
بنده من، شرک را از وجودت خارج کن و خدا بودن من را ثابت کن، سپس ببین من چگونه خدایی هستم!

» شرط متوسل شدن به رحمت خدا
در ادامه دعا معصوم می‌فرماید «اَیقَنتُ اَنَّکَ اَلرحمُ الرّاحمین». اقرار به اینکه من یقین دارم تو «ارحم‌الرّاحمین» هستی برای گناهکاری مثل من است؛ اما اگر من مشرک باشم نمی‌توانم «اَنَّکَ» به معنای «فقط تو» را به زبان بیاورم و تا زمانی که نتوانم بگویم «فقط تو»، نمی‌توانم «اَرحَمُ الرّاحمین» را به زبان آورم! برادر و خواهری که یک شب در خانه خدا می‌آیی و فردا نیستی، یک روز نماز می‌خوانی و چهار روز نمی‌خوانی؛ حاضر نیستی دقایقی را برای خدا بندگی کنی و دائم فکر می‌کنی دلیل نبودنت بر در خانه خدا، گناهان جامعه و فشاریست که روی تو هست؛ کاملاً در اشتباه هستی. دلیلش این است که تو غیر از خدا بت‌های دیگری داری. بت‌ها را بشکن، سپس ببین خدایی که آنقدر از او گله داری چقدر با تو راه خواهد آمد. و تعجب کن از اینکه خدا با آن همه عظمت، انسانی به این کوچکی را می‌بیند و با ما سخن می‌گوید که «اَیقَنتُ اَنَّکَ اَلرحمُ الرّاحمین فی موضعِ العفو وَ الرَّحمه» در زمان عفو «اَرحم الرّاحمین» است؛ اما بدان «وَ اَشَدُّ المعاقبین فی موضعِ النَّکالِ وَ النِّقمه» و اگر قرار بر سخت‌گیری باشد، کسی نمی‌تواند همانند او سخت بگیرد.

» عذاب خدا را جدی بگیریم
اگر فکر می‌کنی خداوند دلش نمی‌آید که عذاب کند، ما صد میلیون سند از عذاب‌های خداوند داریم؛ نه برای شمر بلکه برای یک کودک سرطانی در بیمارستان یا بچه‌ای که در یک آتش‌سوزی دچار سوختگی می‌شود، خداوند چگونه دلش آمد این اتفاق بیفتد؟ «اَشَدُّ المُعاقبین» بلاهایی که از جانب خداوند در دنیا نازل می‌شود، صدهزار شیطان با هم نمی‌توانند چنین کاری کنند. غضب شیطان هم درصدی از جلوه غضب خداست وگرنه شیطان که غضبش را از بازارها نخریده است! همه جنایت‌های عالم نیز برگرفته از غضب خداوند است.

خواب حجت نیست؛ اما می‌تواند برای ما درسی باشد. گاهی خوابی که می‌بینیم به دلیل افکار ما بوده است و برگرفته از الهامات  درونی ما هست. یک شب خواب دیدم در قبر هستم و نکیر و منکر آمدند، با خود می‌گفتم خدا ارحم الرّاحمین است و دلش نمی‌آید مرا بزند؛ همان لحظه چنان با گُرز بر سرم کوبیدند که مثل میخ در زمین فرو رفتم! کدام خدا را می‌پرستیم؟ «اَشَدُّ المعاقبین فی موضعِ النَّکالِ وَ النِّقمه» زمانی که این دعا از زبان امام باشد، من حرف او را می‌پذیرم.

«فَکَم یا الهی مِن کُربة قد فَرَّجتها و هموم قد کَشَفتها» قبل از اینکه بخواهیم گله کنیم، باید اول هَم و غَم‌هایی که خدا در زندگی برای ما برطرف کرده است را بشمریم. خدایا این کرونا چه بود که برای ما فرستادی؟ جالب است کسانی که دچار بلا شده‌اند کمتر از کسانی که از بلا محفوظ مانده‌اند گله و شکایت می‌کنند! مثلا سیل در سعدی آمده است، طرف در قصرالدشت نشسته است و گله می‌کند که خدا ما را بیچاره کرد. آنقدر که تو بر سر خدا داد زدی، مردم سعدی داد نزدند! در بخش کرونا بیماران احیا گرفته‌اند و «یا الله» می‌گویند، طرف در خانه نشسته است و می‌گوید: خدا، اگر خدا بود اجازه شیوع کرونا را نمی‌داد که مردم بیچاره شوند!

» تمام هم و غم‌هایی که خداوند از شما در زندگی برطرف کرده است را بشمارید
تمام هم و غم‌هایی که خداوند از شما در زندگی برطرف کرده است را بشمارید. چند بار در موقعیت‌هایی گرفتار شده‌اید که راه رفت و برگشت نداشتید؛ اما یک «یا الله» گفتید و مشکل برطرف شد؟ هم و غم‌هایی که می توانست نصیب تو شود؛ اما نشده است! مثلا همسایه کنار خانه شما دچار مشکل شد؛ اما تو در امان ماندی. چقدر پیش آمده که دلگیر و گرفته بودی، یک‌دفعه با یک اتفاق شاد شدی؟

این را قبول دارم که عده‌ای در جامعه بدبختند؛ نمی‌دانم چرا؟ به خدا هم می‌گویم که داستان امثال این افراد چیست؟ در مکانی بد و زمانی بد به دنیا آمده، قیافه بدی دارد، ذهن بدی دارد و دائم هم اتفاقات بد برایش رقم می‌خورد! نمی‌دانم چرا! چرا فکر می‌کنید اگر کسی آخوند شد باید دلیل تمام حکمت‌های خدا را بداند؟ بعضی از سوال‌های شما تعجب برانگیز است؛ مگر من خدا هستم؟! چرا جواب سربالا می‌دهید؟ جواب سربالا نیست، من حقیقتاً نمی‌دانم چرا امثال این افراد بدبخت هستند؟

عده ای دچار شرور و بدبختی هستند و در مقابل عده‌ای دیگر در اوج نعمت، دسته دوم با شرور و بدبختی دیگران فلسفه درست می‌کنند و آتئیسم می‌شوند! او خودش در حال «یا الله» گفتن است، دیگری با بلاهای او خدا را می‌کوبد! اما این موارد استثناء هستند. من اگر جای خدا باشم در روز قیامت هیچ کاری با آن دسته از افراد استثناء ندارم. چه می‌دانم که خداوند چگونه می‌خواهد رفتار کند؟!

در خیابان در حال گذر هست می‌بیند بدبختی کنار خیابان است، می‌گوید «الحمدلله ربِّ العالمین» خدا را شکر، این افراد را خلق کرده‌ای که ما شکرگزار شویم! چنین افرادی مؤمن نیستند، دیوانه اند و وجود آن‌ها در جامعه برای خدا مضر است. زندگی خودم را ببینم، دردهایی که از من برطرف شده و مشکلاتی که می‌توانستم داشته باشم؛ اما نداشتم را بررسی کنم.

پس اگر از شرک رهایی پیدا کردی و عقوبت خدا را باور کردی و از خوف خدا هم به اندازه کافی ترسیدی و زانو زده‌ای، حالا می‌توانی این‌گونه با خدا صحبت کنی. می‌شود از کل دعا افتتاح دو مطلب بیرون آورد و راجع به آن سخنرانی کرد؛ اما من باید از ابتدا تا انتهای دعا افتتاح را بررسی کنم و سِیر آن را ببینم و یک برآیند بیرون بیاورم که حقیقت دعا گفته شود.
«اللَّهُمَّ إِنَّ عَفْوَكَ عَنْ ذَنْبِي، وَ تَجَاوُزَكَ عَنْ خَطِيئَتِي وَ سَتْرَكَ عَلَى قَبِيحِ عَمَلِي وَ حِلْمَكَ عَنْ كَثيرِ جُرْمِي عِنْدَ مَا كَانَ مِنْ خَطَئِي وَ عَمْدِي»

» اگر خدا ستار نبود، چه فاجعه‌ای اتفاق می‌افتاد!

«اللَّهُمَّ إِنَّ عَفْوَكَ عَنْ ذَنْبِي، وَ تَجَاوُزَكَ عَنْ خَطِيئَتِي» خدایا تو که به‌راحتی گناه مرا عفو می‌کنی و خطاهای مرا کاملا نادیده می‌گیری. امام می‌توانست دعا را در همین نقطه تمام کند و بگوید به دلیل این مدل رفتار تو باعث شد که من در این مسیر قرار بگیرم؛ اما امام تک‌تک خطاها و گناهان من و شما را در جامعه آنالیز می‌کند و ریزبه‌ریز آن‌ها را بررسی می‌کند.

«وَ سَتْرَكَ عَلَى قَبِيحِ عَمَلِي» یکی از مواردی که باید به آن فکر کنیم این است که اگر زمانی کارهای زشت ما در جامعه فاش شود، چقدر باعث غم ما می‌شود و اینکه خداوند تبارک و تعالی ستار است و حتی با پوشاندن یک کار از همه کارهای زشت ما، چقدر موجب آرامش ما شده است؟ امام صادق(ع) می‌فرمایند: «لو تکاشفتم ما تدافنتم» اگر همدیگر را دقیق می‌شناختید، حتی یکدیگر را دفن نمی‌کردید. اگر انسان‌ها می‌توانستند ذهن یکدیگر را بخوانند، چه فاجعه‌ای می‌شد! چون در حال حاضر به‌راحتی با همه رفیق می‌شویم و از ارتباط گرفتن با مردم لذت می‌بریم،  ستاریت خدا چقدر جالب است.

«وَ حِلْمَكَ عَنْ كَثيرِ جُرْمِي» حلم به معنای تحمل عاقلانه است و با صبر متفاوت است. جرم‌های بسیار زیاد من را عاقلانه تحمل می‌کند. حلم یعنی صبر می‌کند و سپس برای پس از آن برنامه دارد. درحقیقت برنامه‌ای در این صبر نهفته است.

«عِنْدَ مَا كَانَ مِنْ خَطَئِي وَ عَمْدِي» گاهی گناهی را بر اثر خطا مرتکب شده‌ام؛ اما گاهی عمداً انجام داده‌ام. اصلاً بنده نیازی به گناه نداشته‌ام، برنامه ریزی کرده‌ام و عمداً گناه کرده‌ام. من نانِ بخور و نمیر نداشته‌ام که به آن دلیل دزد شده باشم، از سر شکم سیری عشق کردم که دزدی کنم. من اصلاً عقده روانی نداشته‌ام، از کودکی پدر و مادر مرا تحویل گرفته‌اند و کاملاً در ناز و نعمت بزرگ شده‌ام؛ اما دلم کشید که زیردستی خود را عمداً تحقیر کنم.

» صفح یعنی گناه دیگری را نادیده گرفتن

امام انواع و اقسام نیت‌ها را برای گناه بیان کردند، سپس فرمودند «أَطْمَعَنِي فِي أَنْ أَسْأَلَكَ مَا لا أَسْتَوْجِبُهُ مِنْكَ». معنای عفو و صفح متفاوت است. مفهوم عفو و صفح متفاوت است. عفو یعنی عذرخواهی می‌کنیم و او هم می‌بخشد. صفح یعنی زمانی که مرتکب خطا یا گناهی شدم، کریم رو برمی‌گرداند و خطای من را نمی‌بیند. اگر هم زمانی نزد او بروم و از آن خطا صحبت کنم، به روی خود اصلا نمی‌آورد؛ در مورد چه چیزی داری صحبت می‌کنی؟ من با پررویی تمام، عمداً برنامه ریختم و از سر شکم سیری و نه به دلیل فشار و اضطرار و مشکلات جامعه، دلم کشید گناه کنم؛ کسی که صفح دارد، باز هم رویش را برمی‌گرداند تا گناه من را نبیند.

در ابتدای بحث گفته شد که این همه رحمت خدا شامل افرادیست که گناهکار هستند اما مشرک نیستند. گناهکاری که فراموش نمی‌کند «اَشَدُّ المُعاقبین فی موضعِ النِّکالِ وَ النِّقمه»؛ این خدا مرکز عصبانیت و خشم است و فراموش نمی‌کند که عذاب خدا دردناک است. حال با نهایت حسن‌ظن نشسته و می‌خواهد عذرخواهی کند؛ اما می‌بیند خدا از گناهان او رو برگردانده است که نبیند. «وَاصفَح عَنّی» اصلا به روی خود نمی‌آورد. خدایا شنبه من فلان خطا را مرتکب شدم؛ کدام شنبه؟ کدام خطا؟ بیداری یا خوابی؟

سرت را پایین بیانداز و به خانه بازگرد؛ شب قدر رفتیم که حاجت طلب کنیم، دیدیم نه تنها این خدا گناهانمان را به روی ما نمی‌آورد بلکه تغافل هم می‌کند. می‌خواستیم ما را ببخشد که بخشید؛ حاجت خواستن را دیگر فراموش کردم.

«وَ اَیقَنتُ اَنَّکَ اَرحمُ الرّاحمین» زمانی‌ که فهمیدم تو ارحم الرّاحمین هستی «أَطْمَعَنِي فِي أَنْ أَسْأَلَكَ مَا لا أَسْتَوْجِبُهُ مِنْكَ» فهمیدم هرگاه خدا مخاطب است، لازم نیست لیاقت داشته باشی تا نگاهت کند. فهمیدم قرار نیست امشب به جیب من نگاه کنی و ببینی چقدر پول دارم، فروشگاه که نیامده‌ام که به اندازه پولم خرید کنم. فهمیدم که تو خیلی راحت می‌گیری. «وَاصفَح عَنّی بِمَسئلَتی ایّاک جمیعَ شَرِّ الدُّنیا و شَرِّ الاخره» فهمیدم که خدا امشب اصلا به لیاقت من نگاه نمی‌کند؛ من که با سابقه بیست، سی یا چهل سال گناه آمده‌ام و کنار کودکی نشسته‌ام که بدون هیچ سابقه گناهیست و به ما با هم نگاه می‌کنی؛ با خودم فکر کردم پس خجالت ندارد اگر من هم دستم را بالا بیاورم و چیزی از خدا بخواهم. گویی امشب که خدا به زمین نگاه می‌کند، تفاوتی میان من و انسان‌های پاک قائل نیست؛ این خیلی مهم است.

» از خدا چه بخواهیم؟
از خدا چه بخواهیم؟ من نمی‌دانم، هرکس به اندازه جنبه‌اش از خدا طلب می‌کند. کودک کنار من گریه می‌کند و پفک می‌خواهد. خدایا این مردمی که امشب در شرایط بحران و ترس عجیبی که در میان مردم انداخته‌اند از نشستن در خانه خدا و در شرایطی که القا می‌کنند با وجود کرونا اصلا خدایی وجود ندارد، خدا که به شما نگاه نمی‌کند؛ برخی از مردمی که اینجا نشسته‌اند پفک می‌خواهند، نمی‌توانم به آن‌ها بگویم تو بزرگ‌تر از آنی که پفک ندهی! حتی همین پفک را هم بدهی، موحد می‌شود. نمی‌توانم بگویم باید حاجات متعالی و عارفانه و عاشقانه‌ای داشته باشیم، خدایا پفکی که می‌خواهد را به او بده، درکنارش برای ظهور امام زمان(عج) هم دعا می‌کند.

خدا که همه چیز را می‌داند؛ اما ما هم به زبان می‌آوریم که نشان دهیم، ما هم می‌دانیم. تمام خواسته بعضی از این جمعیت تنها یک گوشه نگاه توست. این مردم انصارالله یمن نیستند که منتظر یک اتفاق عجیب برای پیروزی باشند، اگر گوشه نگاهی به او کنی، به خواسته‌اش می‌رسد.

نقل است از آشیخ رجبعلی: همه امشب در خانه تو می‌آیند و می‌گویند ما امشب هیچ نداریم؛ اما من امشب آمده‌ام بگویم که میان این همه جمعیتی که درخانه تو نیامدند، من آمدم! آمدم بگویم من زمانی که یتیمی ببینم اشک می‌ریزم، درآمد چندانی ندارم اما درصدی از آن را برای کار خیر صرف می‌کنم. اگر کسی به من بگوید ببخشید، می‌گویم یا علی، اصرار نمی‌کنم که مگر چه گفته‌ای که باید تو را ببخشم؟

من با کمال پررویی از شما می‌خواهم که امشب برخی از محاسن خود را به خدا یادآوری کنید. یادآوری یعنی به خدا بگویید خدایا ما چندان دست خالی هم نیستیم. درست است که اقرار می‌کنیم «ما اَنا سَیِّدی و ما خطری»؛ اما گاهی عاشق برخی موارد را برای معشوق یادآوری می‌کند، اگرچه می‌داند که معشوق کاملا به یاد دارد. در قرآن کریم آمده است که پیغمبران نیز گاهی با خدا حرف می‌زدند و گاهی گله می‌کردند؛ حضرت ایوب گله می‌کرد، حضرت موسی گله می‌کرد، حضرت محمد(ص) گله می‌کرد «مَا أُوذِی نَبِی مِثْلَ مَا أُوذِیتُ» هیچ پیامبری به اندازه من اذیت نشده است؛ برای خدا یادآوری می‌کرد که خدایا خیلی به خاطر تو اذیت شدم. شما هم می‌توانید یادآوری کنید.

آمیرزا جواد آقا می‌گفت در حرم امام حسین(ع) بودم یک‌دفعه عرب قوی هیکلی از کنار من عبور کرد و آرنجش به گُرده من برخورد کرد، به اندازه درد زایمان درد کشیدم به‌حدی که از درد به گریه افتادم و آن عرب هم اصلا متوجه نشد و رفت! نگاهی به حرم امام حسین(ع) کردم و گفتم: زائرت هستم؛ اما در مسیر درد کشیدم.

خدایا در فضای مجازی و حقیقی همه دارند تو را نفی می‌کنند اما من هنوز در خانه تو هستم، دلتنگی من برای زیارت مشهد را مسخره می‌کنند، دوست دارم ضریح امام حسین(ع) را به آغوش بکشم، دلم برای سینه‌زنی تنگ شده.

همه در شب شهادت آقا امیرالمومنین(ع) ناراحت بودند؛ اما من خوشحال بودم که دارم به در خانه تو می‌آیم. چه کسی با خوشحالی به مجلس عزا می‌رود؟ من چندان انسان بدی هم نیستم. اگر یک بشقاب غذا مقابل من بگذارند و ببینم یک نفر برای این غذا اشک می‌ریزد، کنترل شکمم را دارم، غذا را به او می‌بخشم. تو که کمتر از من نیستی! اگر کسی نزد من بیاید و فقط اشک در چشمانش باشد، حتی اگر پدرم را کشته باشد، باز هم او را خواهم بخشید.

امشب را قدر بدانید، شاید شب بیست و سوم را ندیدیم. سرت را به سمت آسمان بگیر و بگو من خیلی بد هستم؛ اما هیچوقت نمی‌توانی حرفم را رد کنی که دوستت دارم. زمانی که شنیدم امام صادق(ع) فرمودند: «ما اهل بیت صد برابر مادرانتان شما را دوست داریم»؛ ذوق کردم.
مادرم هیچوقت مرا نخواهد سوزاند، مطمئنم.

 



کانال تلگرام رهپویان
* نام شما : 
پست الکترونيک : 
وب سايت : 
* نظر شما : 
 
تبليغات