|
چو تكوين جهان را ساز كردند
|
نخست از نور او آغاز كردند
|
|
|
|
محمد (ص) نور چشم اهل بينش
|
|
|
شب اسرا چو در عرش خدا گشت
|
|
|
|
محمد(ص) شافع روز پسين است
|
محمد(ص) رحمة للعالمين است
|
|
|
محمد(ص) فاتح بدر و حنين است
|
محمد (ص) مرشد راه حسين است
|
|
|
محمد (ص) هم بشير و هم نذير است
|
محمد(ص) در دو عالم بي نظير است
|
|
|
محمد(ص) محرم اسرار عشق است
|
محمد (ص) مطلع انوار عشق است
|
|
|
محمد (ص) صاحب دختي چو زهراست
|
محمد (ص) زينت ام ابيـهاسـت
|
|
|
محمد (ص) معجزه خلق الهي است
|
كه بي نورش سياهي در سياهي است
|
|
|
چو درياي وجودش بي كران است
|
در اوصافش سخن بس ناتوان است
|
|
|
گل نكند جلوه در جوار محمد |
رونق گل مىبرد، عذار محمد |
|
|
گل شود افسرده از خزان وليكن |
نيست خزان از پى بهار محمد |
|
|
سايه ندارد ولى تمام خلايق |
سايه نشينند در جوار محمد |
|
|
سايه ندارد ولى به عالم امكان |
سايه فكنده است، اقتدار محمد |
|
|
سايه نمىماند از فروغ جمالش |
هاله نور است در كنار محمد |
|
|
شمس رخش همجوار زلف سيه فام |
آيت و الليل و النهار محمد |
|
|
تا كه بماند اثر ز نكهت مويش |
خاك حسين است يادگار محمد |
|
|
تربتخوشبوى كربلاى معلاست |
يك اثر از موى مُشكبار محمد |
|
|
رايت فتحش به اهتزاز درآمد |
دست خدا بود چون كه يار محمد |
|
|
من چه بگويم [حسان] به مدح و ثنايش |
بس بودش مدح كردگار محمد |
|
|
اي آفتاب گردان تاري شو و متاب |
كز برج دين بتافت يكي روشن آفتاب |
|
|
آن آفتاب روشن شد جلوه گر كه هست |
ايمن ز انكساف و مبرّا ز احتجاب |
|
|
بنمود جلوه اي و ز دانش فروخت نور |
بگشود چهره اي و ز بينش گشود باب |
|
|
شمس رسل محمد مرسل كه در ازل |
از ما سوا الله آمده ذات وي انتخاب |
|
|
تابنده بُد ز روز ازل نور ذات او |
با پرتو و تجلي بي پرده و نقاب |
|
|
ليكن جهان به چشم خود اندر حجاب داشت |
امروز شد گرفته ز چشم جهان حجاب |
|
|
تا ديد بي حجاب رخي را كه كردگار |
بر او بخواند آيت و الشمس 1 در كتاب |
|
|
رويي كه آفتاب فلك پيش نور او |
باشد چنان كه كتّان در پيش ماهتاب 2 |
|
|
شاهي كه چون فراشت لواي پيمبري |
بگسسته شد زخيمه پيغمبران طناب |
|
|
با مهر اوست جنت و با حب او نعيم |
با قهر اوست دوزخ و با بغض او عذاب |
|
|
با مهر او بود به گناه اندرون نويد |
با قهر او بود به صواب اندرون عقاب |
|
|
شيطان به صلب 3 آدم اگر نور او بديد |
چندين چرا نمود ز يك سجده اجتناب |
|
|
زان شد چنين ز قرب خداوندگار دور |
كاندر ستوده گوهر او داشت ارتياب 4 |
|
|
مقرون به قرب حضرت بيچون شد آنكه او |
سلمان صفت نمود به وصل وي اقتراب |
|
|
امروز جلوه اي به نخستين نمود و گشت |
زين جلوه چشم گيتي انگيخته ز خواب |
|
|
يرليغي 5 آمدش به دوم جلوه از خداي |
كاي دوست سوي دوست به يك ره عنان بتاب |
|
|
پس برد مركبيش خرامان تر از تذرو |
جبريل، همعنانش و ميكال همركاب |
|
|
بنشست بر بُراق سبك پوي گرم سير |
و افلاك در نوشت الي منتهي الجناب |
|
|
چندان برفت كش رهيان 6 و ملازمان |
گشتند بي توان و بماندند بي شتاب |
|
|
و آنگه به قاب قوسين اندر نهاد رخت |
و آمد ز پاك يزدان او را بسي خطاب |
|
|
چون يافت قرب وصل، دگر باره بازگشت |
سوي زمين، ز نه فلك سيمگون قباب 7 |
|
|
اندر ذهاب 8 ، خوابگه خود نهاد گرم |
هم خوابگاه خويش چنان يافت در اياب 9 |
|
|
از فرّ پاك مقدمش امروز گشته اند |
احباب در تنعّم و اعدا در اضطراب |
|
|
جشني بود ز مقدم او در نُه آسمان |
جشني دگر به درگه فرزند بوتراب 10 |
|
1. والشمس: اشاره است به آغاز سوره اي به همين نام: والشمس و ضحيها:" سوگند به خورشيد و پرتوش" كه بنا به نقل برخي از مفسرين در شأن حضرت رصول (ص) مي باشد
2. اشاره است به اعتقادي كه قدما داشته اند كه كتان در برابر ماهتاب مقاومت ندارد و از هم فرو مي پاشد.
4. ارتياب: شك و ريب
5. يرليغ: فرمان
6. رهيان(جمع : رهي) چاكر، نوكر، خدمتگزار
7. قباب(جمع قبه): بارگاهي كه بر فراز آن گنبدي باشد، سقف برجسته و گندب مانند. كنايه از افلاك و اسمانهاست.
8. ذهاب: رفتن
9. اياب: آمدن
10. منظور بارگاه حضرت رضا عليه السلام است.
| |
تخته اول كه الف نقش بست |
بر در محجوبه احمد نشست |
|
| |
حلقه حى را كالف اقليم داد |
طوق ز دال و كمر از ميم داد |
|
| |
لاجرم او يافت از آن ميم و دال |
دايره دولت و خط كمال |
|
| |
بود درين گنبد فيروزه خشت |
تازه ترنجى زسراى بهشت |
|
| |
رسم ترنجست كه در روزگار |
پيش دهد ميوه پس آرد بهار |
|
| |
كنت نبيا چو علم پيش برد |
ختم نبوت به محمد سپرد |
|
| |
مه كه نگين دان زبرجد شدست |
خاتم او مهر محمد شدست |
|
| |
گوش جهان حلقه كش ميم اوست |
خود دو جهان حلقه تسليم اوست |
|
| |
خواجه مساح و مسيحش غلام |
آنت بشير اينت مبشر به نام |
|
| |
امى گويا به زبان فصيح |
از الف آدم و ميم مسيح |
|
| |
همچو الف راست به عهد و وفا |
اول و آخر شده بر انبيا |
|
| |
نقطه روشن تر پرگار كن |
نكته پرگار ترين سخن |
|
| |
از سخن او ادب آوازه اى |
وز كمر او فلك اندازه اى |
|
| |
كبر جهان گرچه بسر بر نكرد |
سر به جهان هم به جهان در نكرد |
|
| |
عصمتيان در حرمش پردگى |
عصمت از او يافته پروردگى |
|
| |
تربتش از ديده جنايت ستان |
غربتش از مكه جبايت ستان |
|
| |
خامشى او سخن دلفروز |
دوستى او هنر عيب سوز |
|
| |
فتنه فرو كشتن ازو دلپذير |
فتنه شدن نيز برو ناگزير |
|
| |
بر همه سر خيل و سر خير بود |
قطب گرانسنگ سبك سير بود |
|
| |
شمع الهى ز دل افروخته |
درس ازل تا ابد آموخت |
|
| |
كريم السجايا جميل الشيم |
نبى البرايا شفيع الامم |
|
| |
|
امين خدا، مهبط جبرئيل |
|
| |
شفيع الوري، خواجه بعث و نشر
|
امام الهدي، صدر ديوان حشر |
|
| |
كليمى كه چرخ فلك طور اوست
|
همه نورها پرتو نور اوست |
|
| |
يتيمى كه ناكرده قرآن درست
|
كتب خانه ى چند ملت بشست |
|
| |
|
به معجز ميان قمر زد دو نيم |
|
| |
چو صيتش در افواه دنيا فتاد
|
تزلزل در ايوان كسرى فتاد |
|
| |
|
به اعزاز دين آب عزى ببرد |
|
| |
نه از لات و عزى برآورد گرد
|
كه تورات و انجيل منسوخ كرد |
|
| |
شبى بر نشست از فلك برگذشت
|
به تمكين و جاه از ملك برگذشت |
|
| |
چنان گرم در تيه قربت براند
|
كه در سدره جبريل از او بازماند |
|
| |
|
كه اى حامل وحى برترخرام |
|
| |
|
عنانم ز صحبت چرا تافتي؟ |
|
| |
|
بماندم كه نيروى بالم نماند |
|
| |
|
فروغ تجلى بسوزد پرم |
|
| |
نماند به عصيان كسى در گرو
|
كه دارد چنين سيدى پيشرو |
|
| |
چه نعت پسنديده گويم تورا؟ |
عليك السلام اى نبى الورى |
|
|
از بدايع جلوه هاي تازه اي كيهان نهاد |
باز طرح ديگري گردونه گردان نهاد |
|
|
دشت و بستان هر طرف ، بيني گلي الوان نهاد
|
ريخت طرحي نو جهان با مقدم باد صبا
|
|
|
بر گل سوري ، ز شبنم لؤلؤ و مرجان نهاد
|
ابر رحمت باز گوهر ريز و گوهر پاش شد
|
|
|
طبله را عطار بست و قفل بر دكان نهاد
|
باد ، عنبر ساي گرديد و نسيم عنبر فروش
|
|
|
سر خوش از ديدار گل شد، پرده ي الحان نهاد
|
بلبل ِ هجران كشيده در فضاي گلستان
|
|
|
تاجي از بيجاده بر سر، لاله نعمان نهاد
|
بوستان و كوه و صحرا رونقي ديگر گرفت
|
|
|
جعفر صادق كه زِ احسان، قادر منان نهاد
|
اين همه آثار هست از يمن شاه دين، امام
|
|
|
كاو قدوم اقدسش در عالم امكان نهاد
|
هفده ماه ربيع الاول ، اندر جمعه ، بود
|
|
|
حق تعالي بر خلايق ، منت و احسان نهاد
|
با طلوع ِ آفتاب ِ آسمان ِ معرفت
|
|
|
زين تلألؤ بر جهان ، انواري از يزدان نهاد
|
كرد بر كون و مكان ، خورشيد حق تابندگي
|
|
|
گشت و تاج فخر را بر تارك اديان نهاد
|
بهره ور از مكتب علم و صفاي جد و باب
|
|
|
آن كه اندر محضرش سر بر خط فرمان نهاد
|
از مقام ِ شامخ ِ علمي ِ او شد مستفيض
|
|
|
افقه و اعرف كه ركن و پايه ي ايمان نهاد
|
اعلم و اتقي و افضل ، عاملي صديق بود
|
|
|
بود و آيين را بنا بر حجت و برهان نهاد
|
مستجاب الدعوه و برهان حق و مقتدا
|
|
|
شيعه را مذهب به رسم جعفري بنيان نهاد
|
يافته دين محمد(ص) از وجودش اعتبار
|
|
|
بهرِ ترويج ِ شريعت ، پاي در ميدان نهاد
|
مفتخر، دانشوران بودند از شاگردي اش
|
|
|
پايه هاي علم شيمي ، جابر حيان نهاد
|
تربيت فرمود ، شاگردان ِ عالم بيشمار
|
|
|
برتري او را خدا ، بر همسر و اقران نهاد
|
مام گيتي ، مثل او هرگز نزايد در قرون
|
|
|
قدر والايش عنان فكر، سرگردان نهاد
|
گر زبان ِ خامه عاجز آمد از توصيف او
|
|
|
لطف تو شاها به دل مرهم پي درمان نهاد
|
نااميد از آستان خويش" فرزين" را مساز
|
|
